บทที่ 1 พินัยกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด
ตอนที่ 1. พินัยกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด
เสียงเครื่องยนต์รถยนต์คันหรูดับลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มวัยสามสิบที่ก้าวลงมา องศา ถอดแว่นกันแดดออกก่อนเงยหน้ามองบ้านหลังเดิมที่ไม่ได้กลับมาเหยียบมานานหลายปี เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคุณย่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
“กลับบ้านมาหาย่าหน่อยนะองศา”
น้ำเสียงของคนปลายสายฟังดูอ่อนแรงผิดปกติ และนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบเดินทางกลับจากต่างประเทศทันที
องศาก้าวผ่านประตูบ้านโดยมีป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ของครอบครัวเดินเข้ามารับกระเป๋า
“คุณองศากลับมาแล้ว”
“คุณย่าอยู่ไหน?”
“อยู่บนห้องค่ะ”
“เป็นอะไร?”
ป้าสายชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบ “คุณย่าไม่ค่อยสบายค่ะ”
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ไม่สบายแค่ไหน?”
ป้าสายไม่ตอบทันที เพียงหลุบตาลงอย่างกังวล
“คุณองศาขึ้นไปดูเองดีกว่าค่ะ”
ชายหนุ่มไม่ถามอะไรต่อ เขารีบเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนทันที แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนของคุณย่าออก
ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาหยุดชะงัก หญิงชรานอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวกว่าที่เขาจำได้ข้างเตียงมีทนายประจำตระกูลนั่งถือแฟ้มเอกสารอยู่
และอีกคน...หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง
แพรวพรรณ...เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาสายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบปกคลุมห้องอยู่หลายวินาทีสีหน้าขององศาเปลี่ยนไปทันที
จากความเป็นห่วงคุณย่า...กลายเป็นความเย็นชา
“นี่มันอะไรกัน?”
เขามองหญิงสาวก่อนจะหันไปมองทนาย
“แล้วทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?”
แพรวพรรณเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบเพราะเธอรู้ดีว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน สายตาของผู้ชายคนนี้ก็ยังเหมือนเดิม สายตาที่มองเธอราวกับเป็นคนที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด
“องศา...” เสียงของคุณย่าดังขึ้นเบา ๆ
ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหา
“คุณย่าเป็นอะไร ทำไมถึงไม่บอกผมว่าป่วยหนักขนาดนี้?”
“ย่าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”
“นี่เรียกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากเหรอครับ?”
เขามองใบหน้าซีดเซียวของหญิงชราอย่างไม่พอใจ
“ทำไมต้องเรียกผมกลับมากะทันหัน?”
คุณย่ามองหลานชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“เพราะย่ากลัวว่า...ย่าจะมีเวลาเหลือไม่มาก”
คำพูดนั้นทำให้องศานิ่งไป “คุณย่าอย่าพูดแบบนี้สิครับ”
“ย่ารู้ว่าหลานไม่อยากฟัง” หญิงชรายิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปมองแพรวพรรณ จากนั้นจึงหันกลับมาหาหลานชาย
“แต่ย่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการก่อน”
องศามองทนายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“เรื่องอะไร?”
ทนายเปิดแฟ้มเอกสารในมือ แต่ยังไม่ได้พูดอะไร
คุณย่าจึงเป็นฝ่ายตอบ
“พินัยกรรม”
“พินัยกรรม?”
องศาขมวดคิ้วทันที “คุณย่าจะทำพินัยกรรมอะไรตอนนี้?”
เขาหันมองทนายอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วญาติคนอื่นล่ะครับ? คุณอา คุณลุง แล้วคนอื่นในครอบครัวล่ะ?”
น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น “ทำไมถึงต้องให้ทนายมาที่นี่?”
คุณย่าส่ายหน้าเบา ๆ “มันไม่เกี่ยวกับคนอื่น”
“แล้วเกี่ยวกับใคร?”
หญิงชรามองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
“มันเป็นแค่ส่วนของหลานกับแพรวเท่านั้น”
องศานิ่งไปทันที สายตาคมหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงอีกครั้ง แพรวพรรณเองก็มีสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน
“ผมไม่เข้าใจ ทำไมต้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เธอไม่ได้มีสายเลือดของพวกเราด้วยซ้ำ ”
“ไม่ต้องเข้าใจก็ได้” คุณย่าพูดพร้อมกับยิ้มบาง ๆ
“เดี๋ยวทนายจะอ่านให้ฟังเอง”
“คุณย่า...” องศาพยายามจะพูดแทรก
แต่หญิงชรายกมือขึ้นห้าม
“ฟังย่าก่อน” ชายหนุ่มเงียบลง คุณย่ามองหลานชายด้วยแววตาอ่อนโยน
“ย่าไม่ได้อยากทำให้หลานลำบาก”
“แต่ย่าก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มองดูพวกเธอทั้งสองคนเติบโตไปได้อีกนานแค่ไหน” สายตาของหญิงชราหันไปหาแพรวพรรณ เด็กสาวที่เคยอยู่ในบ้านหลังนี้มานานหลายปีก่อนจะกลับมามององศาอีกครั้ง
“เพราะฉะนั้น...ก่อนที่ย่าจะไม่มีโอกาสได้มองดูพวกเธอทั้งสองคนเติบโต ย่าอยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”
องศากำมือแน่น “แต่ผมไม่เห็นด้วย”
“องศา”
“ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพินัยกรรมฉบับนี้มีอะไร แล้วทำไมคุณย่าถึงต้องแบ่งอะไรให้...”
เขาหยุดพูด เพราะไม่อยากเอ่ยชื่อของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า แพรวพรรณก้มหน้าลงเล็กน้อยคุณย่ามองทั้งสองคน ก่อนจะพยักหน้าให้ทนาย
“อ่านได้เลย”
ทนายสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเปิดแฟ้มเอกสาร
“พินัยกรรมฉบับนี้จัดทำขึ้นโดยคุณหญิง...”
“เดี๋ยวก่อน” องศาขัดขึ้นอีกครั้ง
ทนายหยุดพูด ชายหนุ่มหันไปมองคุณย่า
“คุณย่าแน่ใจแล้วเหรอครับ?”
หญิงชราพยักหน้า “แน่ใจ”
“แล้วถ้าผมไม่ยอมรับล่ะ?”
คุณย่ายิ้มบาง ๆ “นั่นเป็นเรื่องของหลานแต่สิ่งที่ย่ากำลังทำอยู่ ย่าทำเพราะคิดว่ามันดีที่สุดสำหรับพวกเธอ”
องศาไม่ตอบ เขาหันไปมองแพรวพรรณอีกครั้งหญิงสาวยังคงนั่งเงียบ เหมือนเธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นแต่สิ่งหนึ่งที่องศารู้แน่ ๆ คือ...
การกลับบ้านครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการกลับมาเยี่ยมคุณย่าที่ป่วย
ทนายก้มลงมองเอกสารอีกครั้ง ก่อนเริ่มอ่านประโยคแรกของพินัยกรรมออกมาอย่างช้า ๆ
“ข้าพเจ้า คุณหญิงวราภรณ์ วรากร ขณะมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ขอจัดสรรทรัพย์สิน...”
องศานั่งนิ่ง แพรวพรรณเองก็ไม่กล้าขยับส่วนคุณย่าเพียงหลับตาลงอย่างช้า ๆ ราวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เป็นสิ่งที่เธอเตรียมเอาไว้นานแล้ว
